Twarda spacja w programie Word

Twarda spacja w programie Word – bardzo przydatny drobiazg (nie tylko dla piszących prace dyplomowe i magisterskie)

Autorem artykułu jest Alicja Kaszyńska



Twarda spacja pomoże pozbyć się jednoliterowych wyrazów na końcu linii oraz połączyć liczby z jednostkami. Można ją wstawić automatycznie, już po napisaniu pracy, artykułu lub jakiegokolwiek innego dokumentu.
W edytorach tekstów, w tym w programie Word, znajdują się bardzo przydatne funkcje, które nie są powszechnie znane. Należy do nich między innymi możliwość wstawiania twardej spacji.

Co to jest twarda spacja?

Spacją, nazywaną miękką, posługują się wszyscy. Jest to puste miejsce, które oddziela od siebie wyrazy lub symbole. Twarda spacja na pozór wygląda tak samo. Poniżej znajduje się rycina pokazująca różnicę w oznaczeniu spacji miękkiej i twardej za pomocą znaków niedrukowalnych.

Jak widać, spacja miękka jest oznaczana kropką między wyrazami, spacja twarda zaś – kółeczkiem przypominającym znak stopnia.

Spację twardą stosujemy wtedy, jeśli chcemy, żeby bez względu na układ tekstu dwa wyrazy nigdy nie zostały rozdzielone, Word traktuje je wówczas jak jeden wyraz, choć na ekranie widzimy dwa. Na przykładach widać, jakiego typu są to wyrażenia:

1) wyrażenia przyimkowe składające się z przyimka jednoliterowego lub spójnika jednoliterowego i innej części mowy, np. w potrzebie, z Wami, o problemie, i zasmażka, a inni;

2) wyrażenia składające się z liczby i jednostki, np. 1972 rok, 22 kg, 4 m, 5 ton.

Dzięki użyciu twardej spacji nigdy na końcu linijki nie pozostanie wyraz jednoliterowy typu: i, o, a, w. Podobnie jednostka (rok, kg) nigdy nie zostanie przez program przeniesiona do następnej linijki bez poprzedzającej jej liczby.

Dlaczego nie korzystać z entera, aby przenieść jednoliterowe przyimki (albo spójniki) lub liczby do następnej linijki?

O tym, żeby wyrazów jednoliterowych nie zostawiać na końcu linijki oraz nie przenosić do następnej jednostek pisanych przy liczbach wiedzą wszyscy i wszyscy sobie jakoś radzą. Niestety, najczęściej za pomocą entera (albo – co też nie jest najlepszym wyjściem – poprzez dodanie wielu spacji w miejsce jednej). Wydawać by się mogło, że to żadna różnica. A jednak! Jeśli używamy entera, to po dopisaniu czegokolwiek do akapitu, tekst nam się rozjedzie.

Widać to dobrze na poniższym przykładzie:

Jeśli spojrzymy na tekst bez modyfikacji (1) i na tekst zmodyfikowany za pomocą twardej spacji (3), to jedyną dostrzegalną różnicą jest przeniesienie „z” do drugiej linii, a więc pozbycie się jednoliterowego wyrazu na końcu pierwszej linii. To był nasz cel.

Użycie entera (tekst 2) także przeniosło „z” do drugiej linii, ale Word zrozumiał, że od tego miejsca zaczyna się nowy akapit, a więc poza pożądaną zmianą, zlikwidował justowanie (czyli wyrównanie od marginesu do marginesu) w pierwszej linii (teraz nie kończy się ona równo z marginesem, co jest charakterystyczne dla ostatniej linijki akapitu) oraz dodał wcięcie (zrozumiał, że to jest początek nowego akapitu). Na dodatek w tym przykładzie akapity rozdziela większa odległość niż linie wewnątrz akapitu, a więc interlinia także się zwiększyła. Poniżej ten sam tekst bez znaków niedrukowalnych.

Gdybyśmy teraz do pierwszej linii naszego tekstu dodali jakikolwiek inny wyraz, korzystanie z entera zamiast twardej spacji zemści się jeszcze bardziej.

Jak widać, w tekście sformatowanym za pomocą twardej spacji, wyrażenie z jej użyciem po prostu przesunęło się dalej, nie musimy nic zmieniać. Natomiast tekst sformatowany za pomocą entera wygląda jeszcze gorzej niż poprzednio. Znak entera zawsze będzie dzielił tekst na akapity, a więc w przypadku dopisania czegokolwiek przed enterem wstawionym w środek akapitu będzie trzeba teraz taki enter znaleźć i wyrzucić. Niepotrzebna robota. Najgorsze jest to, że tekst może się rozjechać nie tylko, jeśli coś dopiszemy – to da się zauważyć. Ale jeżeli damy tekst w Wordzie do wydrukowania na innej drukarce niż podłączona do naszego sprzętu na stałe, w układzie tekstu też mogą nastąpić drobne zmiany – takie właśnie, jakie widzimy na ilustracji powyżej.

Zobaczymy raz jeszcze, jak to samo wygląda na ekranie już bez znaków niedrukowalnych.

W jaki sposób wstawiać twardą spację?

Twardą spację wstawiamy za pomocą kombinacji klawiszy: CTRL+SHIFT+SPACJA.

Z moich doświadczeń:

W wielostronicowych pracach bardzo trudno dostrzec wszystkie miejsca, gdzie rozdzielone są liczby od jednostek. Równie trudno wybrać wszystkie wyrazy jednoliterowe z końca linii. Proponuję więc po skończeniu wpisywania tekstu i po jego redakcji automatycznie wstawić twarde spacje korzystając z funkcji: Zamień w zakładce: Narzędzia główne.

Przykład:

W pasku: Znajdź wpisujemy sekwencję:

[SPACJA] w [SPACJA]

W pasku: Zamień na wpisujemy sekwencję:

[SPACJA] w [CTRL+SHIFT+SPACJA]

Wybieramy polecenie: Zamień wszystko i możemy być pewni, że literka „w” zostanie związana z następującym po niej wyrazem twardą spacją. Następnie wstawiamy w miejsce „w” inne jednoliterowe wyrazy (a, i, z, o, u).

Podobnie możemy zrobić z występującymi w pracy jednostkami.

Przykład:

W pasku: Znajdź wstawiamy sekwencję:

[SPACJA] kg

W pasku: Zamień na wstawiamy sekwencję:

[CTRL+SHIFT+SPACJA] kg

Powtarzamy tę czynność ze wszystkimi użytymi przez nas jednostkami.

I jeszcze coś, co może się przydać każdemu studentowi TUTAJ :)

Za tydzień: Miękki enter – też przydatny drobiazg.

---

Alicja Kaszyńska - zawodowy redaktor z wieloletnim doświadczeniem, autorka poradnika „Jak napisać, przepisać i z sukcesem obronić pracę dyplomową?” (wejdź i pobierz darmowy fragment e-booka) oraz strony internetowej jaknapisac.pl z praktycznymi rozwiązaniami problemów, które napotykają piszący prace dyplomowe (wejdź i zapisz się na darmowy "Najkrótszy kurs dla piszących prace dyplomowe") i wszelkie inne teksty.



Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Jak napisać prace dyplomową - Jak poradzić sobie z komputerową wersją pracy? cz 1

Autorem artykułu jest Paweł Nowakowski



Jak napisać komuterową wersje pracy dyplomowej ? Co do formy, wymagania oczywiście określa promotor. Najczęściej jednak promotor wymaga tylko, aby praca wyglądała typowo, czyli strona zawierała około 1800 znaków (30 linijek po 60 znaków – jest to tak zwana strona maszynopisu znormalizowanego).
Co do formy, wymagania oczywiście określa promotor. Najczęściej jednak promotor wymaga tylko, aby praca wyglądała typowo, czyli strona zawierała około 1800 znaków (30 linijek po 60 znaków – jest to tak zwana strona maszynopisu znormalizowanego). Interlinia ma wynosić 1,5, a czcionka ma – wielkość 14 pt, (przy czym dodać tu należy, że dotyczy to czcionki Times New Roman). To wszystko definiujemy przygotowując szablon pracy (patrz następny rozdział).

Osobiście radzę unikania pozornego powiększania pracy przez zwiększanie rozmiaru czcionki lub odległości między liniami, dodawania centymetrów do marginesów itp. To widać przy pierwszym wejrzeniu na pracę. Zwykle niewiele zyskujemy na około 40 stronach pracy (a takie najczęściej chcemy „powiększyć”), bo do trzech stron, a chęć pozornego zwiększenia objętości jest z daleka widoczna. Lepiej dołożyć ilustracje, schematy, dodatkowe tabele lub wykresy do istniejących już tabel. Praca zyska wtedy i na ilości, i na jakości.

Dla porządku muszę dodać, że rozdział ten oparty jest na wersji Word 2000 pod Windows 2000. Inne wersje nieco się różnią, ale nie aż tak znacznie, aby wskazówki tu zawarte nie były przydatne.

1. Strona tytułowa

Na stronie tytułowej najczęściej podaje się dane w następującej kolejności od góry:

• nazwa uczelni,
• nazwa wydziału,
• autor pracy (niżej niekiedy trzeba wpisać numer albumu),
• tytuł pracy (niekiedy po nim znajduje się podtytuł zawężający
zakres pracy),
• promotor i katedra (zakład lub instytut), gdzie praca została
napisana,
• miejscowość i rok.

2. Szablon pracy

Szablon pracy dyplomowej i magisterskiej ułatwi zachowanie prawidłowego układu graficznego pracy. W szablonie zapisane są
odpowiednie marginesy, odległości między liniami, różne rodzaje krojów i wielkości czcionek w zależności od tego, czy oznaczony tekst to tytuł rozdziału, podrozdziału, cytat, który chcemy wyróżnić w tekście, tytuł
tabeli, podpis pod rysunkiem lub ilustracją... Kto zrobił sobie szablon dokumentu Fiszka.dot, wie już co nieco na ten temat.

Aby przygotować sobie szablon pracy dyplomowej lub magisterskiej (to oczywiście tylko proponowany wzór), wystarczy kolejno wykonać następujące polecenia:

Otworzyć menu → Plik → Nowy i wybrać (u dołu, po lewej stronie okna)
→ Szablon. OK.

Najlepiej go już teraz zapisać pod nową nazwą. Szablony mają swój folder, który Word sam nam wskaże, gdy

klikniemy → Zapisz.

Wpisujemy nazwę → praca dyplomowa Zapisz jako typ → Word – szablon dokumentu (*.dot)



Otworzyć menu Plik → → Ustawienia strony:
Zmienić szerokości marginesów:
Górny: 2
Dolny: 3
Lewy: 4 (lub 3,5)
Prawy: 1,5 (lub 2)
OK.
Otworzyć menu → Widok → Paski narzędzi
Zaznaczyć: Standardowy, Formatowanie, Rysowanie
Otworzyć menu → Wstaw → Numery stron:
Ustawić:
Położenie: góra strony (nagłówek)
Wyrównanie: do środka
Zlikwidować zaznaczenie w okienku: numer na pierwszej stronie.

Uwaga!
Numerując strony u góry kartki (w nagłówku) pierwszą kartkę każdego rozdziału głównego powinniśmy zostawić nienumerowaną, analogicznie – numerując strony u dołu kartki (w stopce), zostawiamy nienumerowaną ostatnią stronę rozdziału głównego.

Otworzyć menu → Format → Styl.

Właśnie tu ustawimy parametry czcionki i akapitów oraz stworzymy kilka nowych stylów, które przydadzą się w naszej pracy.

Najpierw jednak krótko wyjaśnimy, co to są style i do czego służą.

Style są to wzory pisma, jakie będziemy stosować w całej pracy dla: tekstu głównego, tytułów rozdziałów, tytułów podrozdziałów, podpisów pod ilustracjami i nad tabelami, cytatów itp. itd.. Oczywiście, można zmieniać styl czcionki styl akapitu, korzystając z menu Format → Czcionka oraz Format → Akapit, ale wtedy musimy pamiętać np. w rozdziale czwartym, jaki styl nadaliśmy podpisowi pod rysunkiem np. w rozdziale 1 i formatować każdorazowo tak samo kolejne podpisy. Również, jeśli zapragniemy zmienić wygląd podpisów, będziemy musieli znaleźć w tekście wszystkie, w których użyliśmy dawnego formatowania i każdy osobno poprawić. Użycie Stylu pozwala na dokonanie zmian określonego formatowania w całym rozdziale lub całej pracy przy pomocy jednej modyfikacji Stylu.

Szablon Normal, z którego zwykle korzystamy, pisząc cokolwiek w Wordzie zawiera bardzo wiele różnych stylów. Nie wszystkie musimy modyfikować do potrzeb naszej pracy. Większość używana jest automatycznie i wcale nie będziemy musieli w nie ingerować.

Warto jednak stworzyć kilka nowych. Proponuję następujące:
• bibliografia – pozwala na zapisanie spisów bibliograficznych z 3-centymetrowym wysunięciem pierwszej linijki,
• rozstrzelony – pozwala na wyróżnienie podtytułów, nie będących tytułami rozdziałów i podrozdziałów oraz niektórych wyrazów, np. zdefiniowanych pojęć,

• cytat – służy do zapisania cytatu mniejszą niż reszta tekstu czcionką z wcięciami z obu stron,
• tabela – ten styl pozwala na jednolite sformatowanie komórek wszystkich tabel,
• toronto – styl znakomicie nadający się na wpisywane kursywą cytaty, zastosowanie ma na przykład przy analizie dokumentów,
kiedy cytujemy choćby prace uczniowskie, albo wypowiedzi otwarte z ankiet,
• uwaga do tabeli – ten styl służy do formatowania objaśnień do tabel, schematów, rysunków, fotografii, m.in. tak sformatowane są informacje o źródłach danych.

Inne wystarczy zmodyfikować, aby „praca nad pracą” przyniosła oczekiwany efekt.

Styl standardowy

Najpierw zmodyfikujemy styl standardowy, którym będziemy pisać tekst kolejnych rozdziałów naszej pracy.




• Podświetlamy → Standardowy i klikamy na przycisk → Modyfikuj.
• W oknie Modyfikuj styl, klikamy na przycisk Format i wybieramy →
Czcionka.
• Ustawiamy: Times New Roman, 14 pkt.
• OK.
• Teraz jeszcze raz klikamy na przycisk → Format i wybieramy →
Akapit.
• Ustawiamy:
• wyrównanie: do prawej i lewej (wyjustowany),
• wcięcia specjalne: pierwszy wiersz: 1 cm,
• odstępy między wierszami: 1,5.
• OK.
• Jesteśmy znów w oknie → Modyfikuj styl.
• Zaznaczamy pole (z lewej strony u dołu) → Dodaj do szablonu.
• OK.

Pozostajemy w oknie → Styl. Tym razem stworzymy sobie kilka nowych przydatnych podczas pisania pracy stylów.

Tworzymy styl - cytat

Styl ten służyć nam będzie do cytowania i wyróżniania w tekście
literatury przedmiotu, czyli fragmentów z różnych opracowań.
• W oknie → Styl klikamy na przycisk → Nowy.
• W oknie dialogowym → Nowy styl wpisujemy → Nazwa: Cytat
• Styl następnego akapitu: Standardowy.
• Klikamy przycisk → Format.
• Otwieramy → Czcionka:
• Zmieniamy:
• rozmiar – 12 pkt,
• styl czcionki – kursywa.
• OK.

• Znów klikamy przycisk → Format.
• Otwieramy → Akapit.
• Zmieniamy:
• wcięcie: z lewej – 1 cm,
• wcięcie z prawej – 1 cm,
• odstępy między wierszami – pojedyncze.
• OK.
• W oknie → Nowy styl zaznaczamy okienko → Dodaj do szablonu
• OK.

Zostajemy w oknie Styl, aby stworzyć kolejny styl.

Tworzymy styl – Bibliografia



Styl bibliografia będzie służył w rozdziale ze spisem literatury. Może też być użyty przy sporządzaniu innych spisów, na przykład spisów tabel lub fotografii.

• Otwieramy → Nowy styl.
• Wpisujemy → Nazwa: Bibliografia.
• Styl następnego akapitu: Bibliografia.
• Klikamy → Format i wybieramy → Akapit.
• Modyfikujemy:
• wyrównanie: do lewej,
• specjalne: wysunięcie, 3 cm,
• odstępy między wierszami – pojedyncze,
• odstępy:
• przed – 0 pkt,
• po – 8 pkt.
• OK.
• Zaznaczamy okienko: Dodaj do szablonu.

Tworzymy styl - Tabela

Będzie służył do zapisywania w jednakowy sposób danych w tabelach oraz na rysunkach i schematach.



• Przycisk → Nowy...
• W oknie → Nowy styl wpisujemy → Nazwa: Tabela.
• Oparty na: (wybieramy)
• - Standardowym.
• - Styl następnego akapitu: Standardowy.
• Przycisk → Format, Czcionka:
• Zmieniamy wielkość: 11 pkt
• (zgodnie z zasadami, wielkość pisma w tabeli i na rysunkach
powinna być mniejsza, niż stosowana przy zapisywaniu tekstu
ciągłego)
• OK.
• Przycisk → Format → Akapit:
• Wyrównanie: do środka
• Wcięcia: brak,
• Specjalne: brak
• Odległość:
• - przed: 2 pkt
• - po 4 pkt
• Odstępy między wierszami: pojedyncze
• OK.
• Zaznaczamy okienko: dodaj do szablonu.
• OK.

Tworzymy styl - Uwaga do tabeli

Przy pomocy tego stylu pod tabelami lub rysunkami, zapisujemy objaśnienia lub źródła.

• Otwieramy okno → Nowy styl.
• Wpisujemy → Nazwa: uwaga do tabeli.
• Oparty na (wybieramy): Standardowy.
• Styl następnego akapitu (wybieramy): Standardowy.
• Otwieramy → Format → Czcionka.

• Wielkość: 10 pkt
• OK.
• Otwieramy → Format: Akapit.
• Wyrównanie: do lewej.
• Wcięcia: brak,
• Specjalne: brak
• Odstępy:
• przed: 2 pkt
• po 4 pkt
• Odstępy między wierszami: pojedyncze.
• OK.
• Zaznaczamy okienko: Dodaj do szablonu.
• OK.

Tworzymy styl - Rozstrzelony

Styl ten będziemy używać, do śródtytułów, które nie są nazwami rozdziałów oraz do wyróżniania niektórych ważnych pojęć w tekście.

• Otwieramy okno → Nowy styl.
• Wpisujemy → Nazwa: Rozstrzelony.
• Oparty na (wybieramy): Standardowy.
• Styl następnego akapitu: Standardowy.
• Klikamy → Format → Czcionka.
• Wybieramy zakładkę → Odstępy między znakami.
• Odstęp (wybieramy): rozstrzelone.
• Wielkość (wpisujemy): 3 pkt.
• OK.
• Klikamy → Format → Akapit.
• Wyrównanie (wybieramy): do środka.
• Wcięcia: brak.
• Specjalne: brak.
• Odstęp:
• przed 8,
• po 8.
• OK.

Tworzymy styl - Kursywa

I ostatni styl: Kursywa (będzie służył do cytatów, które trzeba zapisać pochyłym drukiem, czyli cytatów ze źródeł oraz wypowiedzi ustnych i pisemnych respondentów).





• Otwieramy okno → Nowy styl.
• Nazwa: Kursywa.
• Oparty na: Standardowy.
• Następny styl: Standardowy.
• Klikamy → Format → Czcionka.
• (Tu można zamiast Times New Roman użyć Toronto, kursywa,
wielkość 14 pkt)
• OK.

• Klikamy → Format → Akapit.
• Wcięcie:
• z lewej 1 cm,
• z prawej 1 cm.
• Odstępy:
• przed: 8 pkt.
• po: 8 pkt.
• OK.
• Zaznaczamy okienko: Dodaj do szablonu.
• OK

W ten sposób utworzyliśmy najbardziej potrzebne nam style. Sprawdzimy jeszcze, czy trzeba zmodyfikować style nagłówków.

Uwaga:
Word myli swoich użytkowników, używając terminu Nagłówek w dwóch znaczeniach:
1. Nagłówek jest to część strony ponad tekstem (tam znajduje się np. numer strony, lub tzw. żywa pagina,
2. Nagłówki (1, 2, 3... 9) to style, których używamy do zapisywania tytułów rozdziałów i podrozdziałów. Są bardzo przydatne, bo pozwalają w prosty sposób stworzyć spis treści.

• W oknie → Styl otwieramy → Nagłówek 1.
• Otwieramy → Modyfikuj → Format, Numerowanie.
• Likwidujemy numerację, zaznaczając kwadracik z napisem: Brak.
• OK.

Podobnie postępujemy ze stylami: Nagłówek 2, 3 i 4. Z pozostałych zazwyczaj nie korzystamy. Numerację rozdziałów i podrozdziałów proponuję wstawiać ręcznie, bo nie zawsze Word dobrze sobie z tym radzi. Jeżeli w tekście pracy występują listy numerowane lub wypunktowane, Word nie bardzo rozróżnia, która numeracja ma być kontynuowana, która ma być nowa.

Możemy to okno zamknąć w dwojaki sposób, poprzez Zastosuj lub
Zamknij.

Jeżeli chcemy, aby Word automatycznie zmienił formatowanie wszędzie tam w dokumencie, gdzie zastosowaliśmy już określony styl, klikamy na polecenie Zastosuj, jeżeli nie, klikamy → Zamknij.

Po zdefiniowaniu stylów, jakich będziemy używać w naszym szablonie, zostało niewiele do ustalenia. Koniecznie jednak trzeba odpowiednio ustawić dzielenie wyrazów.

Otwieramy menu Narzędzia, Język i wybieramy → → Dzielenie wyrazów. Tu usuwamy zaznaczenie opcji: Dziel wyrazy automatycznie.

Uwaga:
Word dzieląc automatycznie wyrazy, nie dopuszcza do modyfikacji ręcznej, a to w pracach dyplomowych często jest konieczne. Lepiej mu nie pozwolić na automatyczne dzielenie wyrazów, bo jeżeli cokolwiek dopiszemy lub skreślimy w naszej pracy, Word
automatycznie dokona zmian w dzieleniu wyrazów i cała publikacja zacznie się nam „rozjeżdżać”. Najlepiej unikać dzielenia wyrazów albo zrobić to ręcznie.

Word ma też inne dość dolegliwe ustawienie, a jest nim automatyczne wstawianie wielkiej litery po każdej kropce i Enterze, a więc po skrócie zakończonym kropką też i po każdym użyciu Entera, więc też wtedy, gdy tworzymy listę wypunktowaną, w komórkach tabel itp. Ta opcja nie ułatwia a utrudnia pisanie. Należy zamknąć tę możliwość

Otwieramy w menu → Narzędzia → Autokorekta.

Usuwamy zaznaczenie opcji → Początek zdania wielką literą

Szablon w zasadzie mamy gotowy. Oczywiście, w każdej chwili można go zmienić, dodać nowe style, przekształcić te, które już istnieją. Należy pamiętać tylko o tym, że późniejsze zmiany będą dotyczyć tylko dokumentu bieżącego i nowo powstałych.

Przed zamknięciem zmieniamy w oknie stylów, (tam gdzie teraz prawdopodobnie widnieje napis Standardowy (może być też nazwa jakiegoś innego stylu, który utworzyliśmy lub zmodyfikowaliśmy), styl na:

Nagłówek 1.

Zapisujemy zmiany i zamykamy okno: praca dyplomowa.dot.

Sprawdzamy, czy dobrze utworzyliśmy nowy szablon. Jeśli tak, to po otwarciu menu → Wstaw → Nowy, powinniśmy w otwartym oknie zobaczyć ikonkę: praca dyplomowa.dot.



Klikamy OK. i możemy rozpocząć wpisywanie pracy.

I jeszcze coś, co może się przydać każdemu studentowi TUTAJ :)

Koniec Cz. 1


Autor : Alicja Kaszyńska

Jak napisać, przepisać i z sukcesem obronić pracę dyplomową?

Przedruruk za zgodą wydawnictwa ZM.

---
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Dobre źródło gotowych materiałów na magisterskie prace znajdziesz na prace-magisterskie.cba.pl