Wymogi ogólne prac dyplomowych

Praca magisterska lub dyplomowa na stopień licencjata stanowi samodzielne, pisemne opracowanie przez studenta tematu badawczego, nad realizacją którego sprawuje opiekę naukową promotor. Promotorem może być samodzielny pracownik naukowo-dydaktyczny Uczelni, adiunkt ze stopniem doktora a także w wypadku prac licencjackich wysokiej klasy specjaliści posiadający tytuł magistra, którzy wszakże muszą posiadać pełnomocnictwo władz dziekańskich.

I. Wymogi regulaminowe

Praca promocyjna -(dyplomowa na stopień licencjata) jest pracą:

• Wykonywaną samodzielnie przez studenta, pod kierunkiem promotora
• Podlega recenzji przez recenzenta, którego wyznacza dziekan
• Stanowi przedmiot dyskusji i oceny w trakcie egzaminu dyplomowego
• Temat pracy powinien być związany z specjalnością, którą ukończył broniący pracę student

II. Wymogi merytoryczne

Praca magisterska lub dyplomowa na stopień licencjata powinna zawierać:

• wyraźne określenie problemu teoretycznego lub empirycznego
• jego pogłębioną analizę
• wykorzystanie odpowiednich narzędzi analitycznych
• sformułowanie wniosków na podstawie przeprowadzonej analizy
• odniesienia do podstawowej literatury przedmiotu.

III. Wymogi warsztatowe

Przygotowanie pracy promocyjnej (dyplomowej, magisterskiej) powinno wykształcić u jej autora umiejętności:

• samodzielnego poszukiwania materiałów źródłowych w istniejących opracowaniach naukowych
• identyfikacji, analizowania i diagnozowania obserwowanych zjawisk ekonomicznych, prawnych, socjologicznych itp., zwłaszcza tych, z którymi absolwent będzie miał do czynienia w praktyce
• dostrzegania prawidłowości występujących w obrębie tych zjawisk,
• wyciągania właściwych wniosków
• czynnego posługiwania się w trakcie przygotowywania pracy nabytą w czasie studiów wiedzą, prowadzenia logicznego toku wywodów
• posługiwania się jasnym i precyzyjnym językiem

Jak napisać pracę magisterską?

Kilka dobrych uwag i porad o tym jak napisać pracę magisterską i licencjacką można znaleźć w archiwum bloga po prawej stronie. Są tam informacje o wstępie, bibliografii, zakończeniu, układzie itp. Poza tym, jest też kilka postów o ogólnym pisaniu w programie Microsoft Word. Zapraszam do zapoznania się ze wskazówkami dotyczącymi pisania prac, a ja, w miarę możliwości czasowych, postaram się uzupełniać bloga o nowe informacje.

Twarda spacja w programie Word

Twarda spacja w programie Word – bardzo przydatny drobiazg (nie tylko dla piszących prace dyplomowe i magisterskie)

Autorem artykułu jest Alicja Kaszyńska



Twarda spacja pomoże pozbyć się jednoliterowych wyrazów na końcu linii oraz połączyć liczby z jednostkami. Można ją wstawić automatycznie, już po napisaniu pracy, artykułu lub jakiegokolwiek innego dokumentu.
W edytorach tekstów, w tym w programie Word, znajdują się bardzo przydatne funkcje, które nie są powszechnie znane. Należy do nich między innymi możliwość wstawiania twardej spacji.

Co to jest twarda spacja?

Spacją, nazywaną miękką, posługują się wszyscy. Jest to puste miejsce, które oddziela od siebie wyrazy lub symbole. Twarda spacja na pozór wygląda tak samo. Poniżej znajduje się rycina pokazująca różnicę w oznaczeniu spacji miękkiej i twardej za pomocą znaków niedrukowalnych.

Jak widać, spacja miękka jest oznaczana kropką między wyrazami, spacja twarda zaś – kółeczkiem przypominającym znak stopnia.

Spację twardą stosujemy wtedy, jeśli chcemy, żeby bez względu na układ tekstu dwa wyrazy nigdy nie zostały rozdzielone, Word traktuje je wówczas jak jeden wyraz, choć na ekranie widzimy dwa. Na przykładach widać, jakiego typu są to wyrażenia:

1) wyrażenia przyimkowe składające się z przyimka jednoliterowego lub spójnika jednoliterowego i innej części mowy, np. w potrzebie, z Wami, o problemie, i zasmażka, a inni;

2) wyrażenia składające się z liczby i jednostki, np. 1972 rok, 22 kg, 4 m, 5 ton.

Dzięki użyciu twardej spacji nigdy na końcu linijki nie pozostanie wyraz jednoliterowy typu: i, o, a, w. Podobnie jednostka (rok, kg) nigdy nie zostanie przez program przeniesiona do następnej linijki bez poprzedzającej jej liczby.

Dlaczego nie korzystać z entera, aby przenieść jednoliterowe przyimki (albo spójniki) lub liczby do następnej linijki?

O tym, żeby wyrazów jednoliterowych nie zostawiać na końcu linijki oraz nie przenosić do następnej jednostek pisanych przy liczbach wiedzą wszyscy i wszyscy sobie jakoś radzą. Niestety, najczęściej za pomocą entera (albo – co też nie jest najlepszym wyjściem – poprzez dodanie wielu spacji w miejsce jednej). Wydawać by się mogło, że to żadna różnica. A jednak! Jeśli używamy entera, to po dopisaniu czegokolwiek do akapitu, tekst nam się rozjedzie.

Widać to dobrze na poniższym przykładzie:

Jeśli spojrzymy na tekst bez modyfikacji (1) i na tekst zmodyfikowany za pomocą twardej spacji (3), to jedyną dostrzegalną różnicą jest przeniesienie „z” do drugiej linii, a więc pozbycie się jednoliterowego wyrazu na końcu pierwszej linii. To był nasz cel.

Użycie entera (tekst 2) także przeniosło „z” do drugiej linii, ale Word zrozumiał, że od tego miejsca zaczyna się nowy akapit, a więc poza pożądaną zmianą, zlikwidował justowanie (czyli wyrównanie od marginesu do marginesu) w pierwszej linii (teraz nie kończy się ona równo z marginesem, co jest charakterystyczne dla ostatniej linijki akapitu) oraz dodał wcięcie (zrozumiał, że to jest początek nowego akapitu). Na dodatek w tym przykładzie akapity rozdziela większa odległość niż linie wewnątrz akapitu, a więc interlinia także się zwiększyła. Poniżej ten sam tekst bez znaków niedrukowalnych.

Gdybyśmy teraz do pierwszej linii naszego tekstu dodali jakikolwiek inny wyraz, korzystanie z entera zamiast twardej spacji zemści się jeszcze bardziej.

Jak widać, w tekście sformatowanym za pomocą twardej spacji, wyrażenie z jej użyciem po prostu przesunęło się dalej, nie musimy nic zmieniać. Natomiast tekst sformatowany za pomocą entera wygląda jeszcze gorzej niż poprzednio. Znak entera zawsze będzie dzielił tekst na akapity, a więc w przypadku dopisania czegokolwiek przed enterem wstawionym w środek akapitu będzie trzeba teraz taki enter znaleźć i wyrzucić. Niepotrzebna robota. Najgorsze jest to, że tekst może się rozjechać nie tylko, jeśli coś dopiszemy – to da się zauważyć. Ale jeżeli damy tekst w Wordzie do wydrukowania na innej drukarce niż podłączona do naszego sprzętu na stałe, w układzie tekstu też mogą nastąpić drobne zmiany – takie właśnie, jakie widzimy na ilustracji powyżej.

Zobaczymy raz jeszcze, jak to samo wygląda na ekranie już bez znaków niedrukowalnych.

W jaki sposób wstawiać twardą spację?

Twardą spację wstawiamy za pomocą kombinacji klawiszy: CTRL+SHIFT+SPACJA.

Z moich doświadczeń:

W wielostronicowych pracach bardzo trudno dostrzec wszystkie miejsca, gdzie rozdzielone są liczby od jednostek. Równie trudno wybrać wszystkie wyrazy jednoliterowe z końca linii. Proponuję więc po skończeniu wpisywania tekstu i po jego redakcji automatycznie wstawić twarde spacje korzystając z funkcji: Zamień w zakładce: Narzędzia główne.

Przykład:

W pasku: Znajdź wpisujemy sekwencję:

[SPACJA] w [SPACJA]

W pasku: Zamień na wpisujemy sekwencję:

[SPACJA] w [CTRL+SHIFT+SPACJA]

Wybieramy polecenie: Zamień wszystko i możemy być pewni, że literka „w” zostanie związana z następującym po niej wyrazem twardą spacją. Następnie wstawiamy w miejsce „w” inne jednoliterowe wyrazy (a, i, z, o, u).

Podobnie możemy zrobić z występującymi w pracy jednostkami.

Przykład:

W pasku: Znajdź wstawiamy sekwencję:

[SPACJA] kg

W pasku: Zamień na wstawiamy sekwencję:

[CTRL+SHIFT+SPACJA] kg

Powtarzamy tę czynność ze wszystkimi użytymi przez nas jednostkami.

I jeszcze coś, co może się przydać każdemu studentowi TUTAJ :)

Za tydzień: Miękki enter – też przydatny drobiazg.

---

Alicja Kaszyńska - zawodowy redaktor z wieloletnim doświadczeniem, autorka poradnika „Jak napisać, przepisać i z sukcesem obronić pracę dyplomową?” (wejdź i pobierz darmowy fragment e-booka) oraz strony internetowej jaknapisac.pl z praktycznymi rozwiązaniami problemów, które napotykają piszący prace dyplomowe (wejdź i zapisz się na darmowy "Najkrótszy kurs dla piszących prace dyplomowe") i wszelkie inne teksty.



Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Cytaty i przypisy w pracy magisterskiej

Opiszę teraz pozostałe, nie mniej ważne elementy pracy magisterskiej takie jak metody cytowania, ustanawianie przypisów, rysowanie tabel i wstawianie rysunków, podkreślanie fragmentów tekstu, numerowanie stron etc.

Cytaty

W gruncie rzeczy Twoja praca może się składać niemal z samych cytatów (oczywiście żartuję - nie radzę tego robić, jeżeli chcesz otrzymać dobrą ocenę), pod warunkiem jednak, że zostaną one odpowiednio zaznaczone i opisane. Pamiętaj, że jeżeli nie zaznaczysz wyraźnie, że coś cytujesz, może to zostać potraktowane jako plagiat. Przyjmuje się też (jest to raczej zwyczaj), że pojedynczy cytat nie powinien być dłuższy niż 14 wierszy. Zazwyczaj też wystarczy, jeżeli cytowany fragment jest wzięty w cudzysłów a w przypisie znajduje się nazwisko jego autora i miejsce publikacji (podobnie jak w Bibliografii - dla przypomnienia: nazwisko, imię, tytuł publikacji, miejsce i data wydania) oraz, koniecznie, strona z której cytowany fragment pochodzi. Cytujemy np. tak:

„Tu jest tekst cytowany przez Ciebie [z wtrąceniami – P.Z.], który dobrze jest też wysunąć poza normalny akapit i czasami podkreślić [podkr. P.Z.] co ważniejsze Twoim zdaniemfragmenty [zauważ, że moje wtrącenia są zwykłą czcionką – P.Z.] i z przypisem na końcu”

Ładnie też jest użyć kursywy i dodatkowo wyróżnić cytat przez wysunięcie go poza akapit oddzielając jednocześnie od swojego tekstu wersem odstępu jak na przykła0dzie powyżej, chyba, „że jest to tekst wtrącony, króciutki, nie wymagający aż takich zabiegów, tym niemniej zawsze wymagający przypisu” . Przejdźmy zatem teraz do przypisów.

Przypisy

W przypisach umieszczasz źródła cytowanych przez Ciebie fragmentów oraz danych. Tutaj też możesz pozwolić sobie na własne uwagi oraz na dodatkowe informacje nie tak bardzo istotne dla całości pracy, ale jednak uznane przez Ciebie za warte wspomnienia. W przypisach „rozszyfrowujesz” skróty, dokonujesz tłumaczeń pojęć obcojęzycznych, odsyłasz czytelnika do innych pozycji etc. Wszystko to oczywiście pod warunkiem, że nie uczyniłeś już tego wcześniej, we właściwym tekście. Przypis to taki Twój „margines” dla dodatkowych uwag.
Zasadniczo do Ciebie należy decyzja, czy mają to być przypisy końcowe, czy dotyczące poszczególnych stronic. Wydaje mi się jednak, że dla przejrzystości lepiej jest stosować przypisy dolne, a to z tego względu, że ułatwia to ich czytanie. Jakkolwiek bowiem łatwiej jest zrobić wszystkie przypisy w jednym miejscu, na samym końcu pracy, jednak nikomu nie chce się zaglądać na ten koniec, więc szczególnie jeżeli przypisy te są istotne dla treści pracy, stanowią nierozerwalną część Twej wypowiedzi, stosuj przypisy dolne. Numeracja przypisów – dowolna, możesz je zaznaczać też gwiazdkami, obyś tylko pamiętał przy wyborze sposobu wyróżnienia przypisów o konsekwencji (w całej pracy tak samo, na tych samych zasadach) i o tym, żeby Ci się one po prostu nie pomyliły.
Na koniec uwag o przypisach małe przypomnienie ze szkoły średniej:

• Ibidem (ibid., ib.) - “tamże”, piszesz, kiedy następujące po sobie przypisy odwołują się do tej samej publikacji (tylko np. z innych stron – wtedy po ibidem piszesz numer strony);
• Op.cit. – „wcześniej cytowane”, piszesz, kiedy w przypisie odwołujesz się do publikacji, na którą powoływałeś się wcześniej, ale później nastąpił przypis dotyczący czego innego; jeżeli używasz wiele „Op.cit.”`ów, możesz zaznaczać po nich nazwisko i imię autora (w razie potrzeby, stronę); jeżeli cytujesz wiele pozycji tego samego autora, oprócz jego nazwiska musisz użyć też i tytułu itd.

I jeszcze coś, co może się przydać każdemu studentowi TUTAJ :)

Zakończenie oraz bibliografia w pracy magisterskiej

Zakończenie

Jak już wspominałem przy opisywaniu wstępu, zakończenie pracy magisterskiej stanowi jej podsumowanie – znajduje się tu stwierdzenie dotyczące tezy Twojej pracy wraz z silnym jego uzasadnieniem. Piszesz tu, dlaczego udało Ci się udowodnić (obalić) zakładaną we wstępie tezę, dodawszy jednak przedtem swego rodzaju bilans pracy, wszelkie wnioski, które Ci się nasunęły w trakcie pisania. Spinasz tym sposobem całą pracę swego rodzaju „klamrą”: wstęp – rozwinięcie – zakończenie, przy czym zakończenie pokazuje Twoje konkluzje z całej pracy. Dobrze jest też tu dorzucić kilka uwag „od siebie” dotyczących np. przyszłości omawianego przez Ciebie tematu, Twojej opinii w kwestii dalszego rozwoju sytuacji, rokowań, nadziei, wątpliwości etc., które wywołują fakty opisane w pracy. Masz też tutaj (niewielkie wprawdzie, ale jednak) pole do popisania się swą erudycją, do przedstawienia przemyśleń płynących z wniosków zawartych w pracy.

Bibliografia

Ostatnim w kolejności elementem Twojej pracy jest bibliografia. Przede wszystkim zawiera ona te pozycje, z których korzystałeś przy pisaniu, ale też te, o których wiesz, że istnieją i które dotyczą tematu Twojej pracy. Oczywiście, wpisując do bibliografii materiał, o którym nie masz bladego pojęcia, możesz się narazić na (złośliwe) pytanie recenzenta, o czym też on traktuje. Dobrze jest zatem umieć powiedzieć choćby kilka słów o każdej z książek, które tu umieszczasz (coś w stylu: „interesująca, ale zbyt ogólna”, albo „za bardzo wchodząca w szczegóły w kwestii... a jednocześnie pomijająca ważniejsze wątki dotyczące...”).

Nie muszę też dodawać, że mile jest widziane zawarcie w bibliografii pozycji napisanych przez albo pod redakcją promotora\recenzenta\członka komisji (ale wtedy musisz je znać dobrze, ponieważ istnieje większe prawdopodobieństwo zapytania o nie!). Oczywiście może się też zdarzyć tak, że na temat na który piszesz żadna z wymienionych osób nic nie napisała – wtedy masz kłopot z głowy.

I wreszcie kwestie czysto techniczne: bibliografię dzielisz na następujące kategorie, wpisując do nich w ciągłej kolejności następujące pozycje (zauważ, jak ja to robię poniżej):

I Dokumenty i materiały

1. Mają się tu znaleźć wszelkie akty prawne.
2. Ustawy.
3. Opracowania rozmaitych instytucji i organizacji.
4. Inne przeróżne oficjalne opracowania i materiały.
5. Musisz przy tym pamiętać, że należy tu podać (w tej kolejności!): alfabetycznie - dokładny tytuł dokumentu, jego autora, datę wydania.

II Opracowania książkowe

6. Tutaj znajdą się książki, podręczniki itp.; małe zastrzeżenie - broń Boże nie zamieszczaj tu dzieł takich jak Encyklopedia PWN – moim zdaniem jest to co najmniej niepoważne.
7. Wpisujesz je następująco: alfabetycznie nazwisko autora, imię autora (jeżeli jest to praca zbiorowa, dodajesz w nawiasie, po nazwisku i imieniu redaktora naczelnego słowo „(red.)”, jeżeli jest dwóch – trzech autorów, możesz wypisać ich wszystkich), pełny tytuł książki, wydawnictwo, miejsce i rok wydania.

III Artykuły

8. Zamieścisz tu wszelkie pozycje z czasopism fachowych.
9. Podajesz, w kolejności alfabetycznej, nazwisko autora, imię autora (jeżeli jest ich więcej albo pod czyjąś redakcją – zaznaczasz to jak wyżej), tytuł artykułu, tytuł czasopisma, jego numer i datę wydania.

IV Periodyki – jest tu pewna zbieżność z poprzednim punktem, jeżeli masz wątpliwości co do stosowania ich obu, uzgodnij to z promotorem; możesz też połączyć te dwa rodzaje materiałów w jeden

10. Wpisujesz tu wszelkie artykuły z których skorzystałeś w pracy i które ukazały się np. w prasie.
11. Możesz też zamieścić tylko tytuły czasopism fachowych, z których korzystałeś i które zajmują się właśnie interesującą Cię dziedziną wiedzy.

V Inne źródła

12. Tu podajesz wszystko to, co nie mieści się w powyższych kategoriach.
13. Mogą to być rozmaitego rodzaju ulotki, plakaty, wszelkie inne gadżety, które wykorzystałeś w trakcie pisania pracy. Są to też materiały przygotowane przez Ciebie a niepublikowane gdzie indziej (np. wyniki przeprowadzonych przez siebie badań).
14. Jeżeli w pracy swojej opierałeś się na przeprowadzonym przez siebie wywiadzie – tutaj zamieszczasz datę jego wykonania itp. cechy charakterystyczne; musisz przy tym pamiętać, że wywiad ten wymaga autoryzacji i musisz zamieścić źródło z którego pochodzi – jeżeli znajduje się w Twoich prywatnych zbiorach, musisz to zaznaczyć i... trzymać te zbiory przez następne 20lat (ktoś może zechce zweryfikować podane przez Ciebie fakty, w których powołujesz się na czyjąś wypowiedź) - tyle bowiem Twoja praca powinna leżeć w archiwum uczelni.
15. Jeżeli opierasz się przy pisaniu pracy na materiale filmowym, dźwiękowym itp. musisz opisać, co to za materiał, skąd pochodzi, kiedy i gdzie został wyemitowany itp. Jeżeli jest to Twój materiał, wykonany przez Ciebie, napisz o tym i... zachowaj go w swoim archiwum.
16. Internet – źródła internetowe, coraz częściej używane przy pisaniu prac magisterskich, możesz zamieścić w ramach „innych materiałów”, ale też, jeżeli jest ich sporo, stworzyć dla nich osobną kategorię w bibliografii:

VI Źródła internetowe

17. Wbrew pozorom, nie jest tak łatwo powoływać się na tego typu źródła.
18. Przede wszystkim musisz podać dokładny, pełny adres strony, z której korzystałeś przy pisaniu pracy.
19. Musisz też podać datę (wystarczy miesiąc i rok), kiedy z danej witryny korzystałeś – wiesz przecież, że dane internetowe są zazwyczaj dosyć często aktualizowane i ktoś, kto zajrzy do Twojej pracy za kilka miesięcy może już nie znaleźć tych samych danych. Uważam, że najlepiej jest sprawdzić aktualność swoich danych internetowych jeszcze nawet w miesiącu obrony pracy i ewentualnie coś tam dopisać, poprawić, uaktualnić tuż przed ostatecznym jej wydrukowaniem.

Zauważyłeś zapewne, że pomimo podziału na poszczególne kategorie materiałów znajdujących się w bibliografii, jej pozycje są ponumerowane bez przerwy, w jednym ciągu. Możesz oczywiście zaczynając kolejny rodzaj materiałów zaczynać od numeru 1, ale sam przyznasz, że ładniej wygląda bibliografia licząca sobie np. 50 pozycji. Pomijając już fakt, że recenzent nie musi ich liczyć... Oczywistym też jest, że jeżeli nie używałeś materiałów z którejś z powyższych kategorii, po prostu ją pomijasz.

I jeszcze coś, co może się przydać każdemu studentowi TUTAJ :)

Rozdziały i podrozdziały w pracy magisterskiej

W gruncie rzeczy doszliśmy właśnie do najważniejszej części Twojej pracy. Rozdziały i podrozdziały, odpowiednie ich układ i opracowanie, stanowią „mięso”, wokół którego piszesz całą resztę (dlatego zazwyczaj zalecam najpierw napisać całą pracę, a na końcu, w oparciu o istniejący już tekst, wstęp i zakończenie). Każdy rozdział zaczyna się od nowej stronicy, podrozdział wystarczy że będzie oddzielony od poprzedniego jednym pustym wersem. Tytuł rozdziału i jego numer (cyfry rzymskie bądź arabskie do woli) najlepiej na środku, czytelny. Tytuł i numer podrozdziału też dobrze wyróżnić z tekstu.

Pamiętać jednak należy, że bardzo dobra praca magisterska musi mieć co najmniej trzy rozdziały. Mniejsza ich ilość, sam przyznasz, wygląda, delikatnie rzecz biorąc, dziwnie... Po drugie – każdy rozdział powinien dzielić się na co najmniej dwa podrozdziały. Oczywiście, w kwestii tych liczb zachować należy umiar – praca nie może się składać z kilkudziesięciu rozdziałów, z których jeden ma dwa podrozdziały, a inny dwadzieścia dwa. Zresztą sama już objętość pracy ograniczy nam tę ilość. Podrozdziały zaś powinny w kolejnych rozdziałach być mniej więcej w równej ilości (ale bez przesady z tą równością...).

I na koniec – niewskazanym jest dzielenie pracy na części. Niech praca składa się z obszernych rozdziałów podzielonych na kilka podrozdziałów, te zaś mogą zawierać w sobie jeszcze punkty, ale nic poza tym. Nie powinno się bowiem gmatwać zanadto szkieletu pracy – niech będzie przejrzysta a jej układ logiczny i łatwy do zrozumienia.

Poza tym tylko od Ciebie i Twego promotora zależy, co się znajdzie w poszczególnych rozdziałach i ich podrozdziałach. Pamiętaj przy tym, aby na początku każdego rozdziału napisać kilka zdań, o czym też on traktuje, swego rodzaju wstęp do poszczególnych rozdziałów. Nieładnie przecież jest od razu pod tytułem rozdziału bez żadnej uwagi zaczynać od tytułu pierwszego jego podrozdziału.

Gotowe magisterskie prace oraz przydatne materiały znajdziesz na prace-magisterskie.cba.pl

Układ pracy magisterskiej i jej zawartość

Praca magisterska składa się z:

• strony tytułowej;
• spisu treści;
• wstępu;
• rozdziałów i podrozdziałów;
• zakończenia;
• bibliografii.

Na marginesie - przy okazji wiesz już, jak zabrać się za wypunktowanie. Pamiętaj, aby w całej pracy wypunktowywać zawsze w ten sam sposób, zawsze tymi samymi „ptaszkami”, bez zbędnej pstrokacizny! I jeszcze jedno: kropa, taka jak powyżej, wśród znaków służących wypunktowaniu jest wyżej w hierarchii niż kreska (nad kropą jest litera, nad literą – liczba).

Strona tytułowa pracy magisterskiej

Jeżeli dobrnąłeś aż do tego momentu, układ strony tytułowej nie powinien Ci sprawić większych problemów. Na wszelki wypadek podaję tylko, że na pierwszej stronie Twej pracy muszą znaleźć się:

• nazwa Twej uczelni, wydział\instytut (często też nazwa pracowni) w ramach których piszesz pracę magisterską – w razie wątpliwości pytaj promotora (po to on jest, żeby odpowiadać na każde Twoje pytanie);
• Twoje imię i nazwisko oraz numer indeksu;
• tytuł pracy magisterskiej;
• pod czyim kierunkiem praca została napisana (promotor);
• miejsce i data (zazwyczaj rok i miesiąc) obrony.

Spis treści

Zaraz po stronie tytułowej umieszczasz spis treści swojej pracy. I znów – przejrzyście, z wyraźnym podziałem na rozdziały i podrozdziały (mniejszych jednostek nie musisz tu już zaznaczać) oraz, oczywiście, z podaniem strony, na której się rozpoczynają.

Kolejny wpis dotyczył będzie wstępu do pracy magisterskiej.

Rozmiar pracy magisterskiej

Ile stron ma liczyć Twoja praca? Jakie czcionki dobierać do pisania (jeżeli używasz komputera)? Jakiej szerokości marginesy ustawić itp.

Objętość pracy magisterskiej

Nie ma właściwie ściśle określonych granic dla objętości pracy magisterskiej. Jeżeli twój promotor nie ma w tym zakresie uwag, przyjmij za standard 60 – 120 stronic maszynopisu znormalizowanego. Mniej niż 60 stron praca bardzo dobra raczej nie powinna mieć (no, chyba że jesteś kolejnym Einsteinem i Twoje dzieło będzie krótkie ale genialne), a z drugiej strony przekraczanie 120 stron też nie jest pożądane – nikomu się po prostu tego nie będzie chciało czytać (a już zwłaszcza nie recenzentowi). W razie problemów pamiętaj o możliwości odpowiedniego doboru wielkości czcionek czy ustawieniach marginesu.

Czcionki, marginesy, wielkość strony w pracy magisterskiej

Milcząco zakładam, że piszesz swą pracę na komputerze. Jeżeli zlecasz przepisywanie i wydruk pracy, raczej nie powinien Cię martwić ten podrozdział (chociaż tego typu firmom wolałbym „patrzeć na ręce” i dobrze sprawdzać, czy przypadkiem nie zgubili jakiejś stronicy albo nie pomieszali kolejności).

Używaj czcionki ładnej, nie fikuśnej i nie wymyślnej. Pamiętaj, że prostota jest boginią mędrców. Standardowo dobra będzie czcionka o wielkości 12pkt (13 jeszcze dopuszczalna), najlepiej Times New Roman (chociaż ja osobiście lubię Bookman Old Style). Oczywiście, w całej pracy musi być ona ta sama, chociaż... nie zawsze będziesz używał tak samo wyglądającej czcionki.

Akapity dobrze jest wyjustować (wygląda to nieco schludniej niż wyrównanie do lewej), ale wtedy musisz pamiętać o przenoszeniu wyrazów: albo decydujesz się nie przenosić (dzielić) wyrazów w całym tekście (tak jest najwygodniej), albo, i taka jest moja propozycja, czyń to z ograniczeniem np. do dwóch – trzech kolejnych wersów. Pamiętaj – ta kwestia zależy już tylko od Twej woli i upodobań.

Marginesy i wielkość czcionki ustaw tak, aby na stronie A4 mieściło się około 1800 znaków (maszynopis standardowy), tj. 30 wierszy po 60 znaków (spacje to też znaki!). Musisz też pamiętać, aby, oprócz odpowiednich marginesów, zostawić jakiś 1cm dla introligatora na oprawę. W zwykłym Wordzie ustawienia wyglądają następująco:

Czcionka	Times New Roman
Wielkość czcionki	12pkt
Odstępy między wierszami	1,5 wiersza
Odstępy między znakami	+0,2pkt (rozstrzelone)
Marginesy (wszystkie)	2,5cm
Na oprawę	1cm

Jak widzisz, powyżej mieliśmy okazję obejrzeć tabelę - przydatne i lubiane przez recenzentów narzędzie, które Tobie posłuży do eleganckiego zaprezentowania wielu danych (np. statystycznych).

W następnym poście opiszę układ pracy magisterskiej i jej zawartość.

Jak napisać pracę magisterską - kilka uwag na dobry początek

Zmiany i nowe pomysły w pracy magisterskiej

Przede wszystkim – i będę to podkreślał jeszcze nie raz – każda poważniejsza zmiana (zarówno merytoryczna jak i techniczna) powinna być konsultowana z promotorem. Oczywiście bez przesady – jeżeli stwierdzisz, że gdzieś tam brakuje przecinka, możesz śmiało go wstawiać bez jego zgody. Natomiast kwestie takie jak układ rozdziałów i podrozdziałów czy nawet zmiana tytułów i zawartości poszczególnych rozdziałów już rozmowy z promotorem wymagają.

Estetyka

Po drugie – Twoja praca ma być... ładna. Porządnie, czysto wykonana i oprawiona, ma się po prostu dobrze czytać. Z pewnością wprawisz w lepszy humor i wydębisz lepszą ocenę od recenzenta pracą schludną, czytelną, niż zaplamioną poranną kawą w okładkach w różowe słoniki. Jeżeli w toku pisania będziesz miał jakiekolwiek wątpliwości co do technicznej strony swej pracy, a wskazówek na ten temat nie znajdziesz w niniejszym opracowaniu, zaufaj własnemu poczuciu estetyki pamiętając, że najlepsze rozwiązania są proste, najmniej skomplikowane (np. z najmniejszą ilością kolorów - dotyczy to zwłaszcza rysunków i tabel, o których dalej). Zaufaj swemu dobremu smakowi, pamiętając jednak przez cały czas, że masz do czynienia z poważną pracą naukową. Zastanów się, czy chciałbyś sam przeczytać swoją pracę w takim stanie, w jakim pragniesz, żeby ona wyglądała. No i oczywiście pamiętaj o gramatyce, ortografii i innych takich... ale to już druga para kaloszy.

Oprawa i liczba kopii

W zasadzie nie ma większej różnicy, jak Twoja praca ma być oprawiona. Jednak z własnego doświadczenia wiem, że dobrze by było, aby jednak oprawić ją w sztywne okładki. Koszt jednego egzemplarza to około 20–30zł (zależy u jakiego introligatora i czy na okładce ma się znaleźć jakiś napis – osobiście polecam „Praca magisterska” i... nic więcej). Będziesz potrzebować 3 egzemplarzy (promotor, recenzent, akta uczelni), ale od razu wydrukuj i opraw 4 sztuki – fajnie jest mieć choćby jedną kopię na półce, żeby pochwalić się rodzince albo powspominać w przyszłości w cieple domowych pieleszy początki swej kariery naukowej.

Jak napisać pracę magisterską - wstęp

Zasadniczą kwestią, którą trzeba wziąć pod uwagę przy pisaniu pracy magisterskiej jest to, aby na każdym etapie jej powstawania starać się być w ścisłym kontakcie z promotorem. Faktycznie bowiem to on decyduje o ostatecznej formie pracy, albowiem „podpisuje się” pod nią promując studenta. Oczywiście, promotor udzielający dokładnych i szczegółowych wskazówek dotyczących nie tylko merytorycznej ale i technicznej strony Twojego dzieła, jest typem idealnym. Jeżeli jednak odczuwasz niedostatek wiedzy na temat tego, jak od strony warsztatowej opracować swe magisterium, znaczy, że niestety nie masz takiego promotora i... że trafiłeś w jak najbardziej odpowiednie miejsce w sieci. Zauważ przy tym, że niniejszy tekst jest napisany i posiada cechy techniczne właściwe właśnie pracy magisterskiej – wystarczy całość jego pliku /Word/ ściągnąć stąd, aby bez problemu obejrzeć i „dotknąć” za pomocą swojego komputera wszystkich elementów, o których piszę.

Zamieszczone poniżej uwagi i wskazówki biorą się z teoretycznych, ale też i praktycznych spostrzeżeń na temat tego, jak ma wyglądać „porządna” praca magisterska. Zakładam przy tym milcząco, że materiały już masz zebrane, wiesz o czym chcesz pisać i tylko masz wątpliwości co do tego, jaką formę Twe dzieło ma przybrać. Oczywiście mam też nadzieję, że moje uwagi przyczynią się do tego, aby Twa praca była oceniona na 5. Niniejsze opracowanie pokaże Ci, jak masz się do tego zabrać od strony czysto technicznej. Pamiętaj przy tym, że żadna z zamieszczonych tutaj porad nie pomoże Ci w niczym, jeżeli Twoja praca będzie kiepska pod względem merytorycznym. Treść pracy magisterskiej to podstawa oceny – jej wygląd, układ, estetyka mogą co najwyżej bardziej przychylnie ustosunkować recenzenta do Ciebie jako autora, tak aby mógł stwierdzić, że praca jest po prostu porządnie napisana. Nic nie zastąpi rzetelnej wiedzy.

Zadbać o studenta?

Największe polskie miasta wciąż pozostają daleko w tyle (nie tylko wobec swoich odpowiedników, ale często też wobec znacznie mniejszych miast zagranicznych) jeśli chodzi o zrozumienie roli, jaką posiada odpowiednia promocja.

Oczywiście wiele się zmienia, prawie każdy ratusz postanowił w końcu zatrudnić parę osób odpowiedzialnych za PR, MR, etc., co więcej powoli posady te przestają być zajęte przez ciotki i kuzynów królika. Niemniej jednak wydaje się, że większość działań jakie prowadzą nasze miasta nakierowana jest w dwóch głównych kierunkach: turystyki oraz biznesu. Nie jest to zła strategia, i oczywiście nie wolno zaniedbać tych obszarów, jednak…

Miejscy PRowcy zbyt często zapominają o pewnej ważnej grupie docelowej. Przyszłych studentach. To oni napędzają miejską ekonomię przez dwadzieścia cztery godziny na dobę i przez siedem dni w tygodniu, to oni są najwierniejszymi konsumentami najdziwniejszych produktów. To oni robią zakupy, chodzą do kina i knajpy, odwiedzają teatry i muzea, to oni wynajmują mieszkania i kupują bilety miesięczne. I wreszcie to oni – w dużym stopniu – po skończeniu studiów zdecydują się na zostanie stałymi mieszkańcami miasta. Przynosząc wpływy z podatków, kupując wynajmowane dotąd mieszkania i zakładając firmy. Warto więc o nich dbać, bowiem jeśli pewnego dnia grupowo stwierdzą, że inne miasto potrafi stworzyć im swój bardziej studencki profil, to nie jedna polska metropolia może ujrzeć poważną dziurę w swoim budżecie. Tymczasem obecnie wydaje się, że jedynie jedno miasto w Polsce postanowiło zrealizować prawdziwą, skierowaną bezpośrednio do przyszłych studentów, akcję promocyjną. Czy to wyjście przed szereg pomoże i pozwoli zebrać śmietankę, czy może okaże się niewypałem i nie przyniesie zysku? Przekonamy się już w marcu, od marca bowiem rusza wielka promocja Lublina, jako ośrodka akademickiego. Warto sprawdzić, czy lubelscy spece rzeczywiście trafili w sedno.

Nie zapomnij sprawdzić jakie magisterskie prace dostępne są na stronie prace magisterskie pl

Studia w Wielkiej Brytanii - dlaczego warto.

Dawno już przestały być luksusem dostępnym tylko dla najzamożniejszych. Stały się spełnieniem marzeń będącym w zasięgu ręki każdego ambitnego młodego człowieka. Od zawsze były synonimem wysokiej jakości nauczania i dawały szansę na perfekcyjne opanowanie angielskiego, a co za tym idzie – na lepszy start w życiu. Studia w Anglii, bo to o nich mowa, cieszą się dziś ogromnym zainteresowaniem ze strony polskich maturzystów i studentów. To, między innymi, dzięki nim stereotyp Polaka w Anglii nie jest już ten sam, co pięć lat temu: na Wyspy coraz liczniej przybywają młodzi, rządni wiedzy ludzie, którzy szybko stają się chlubą brytyjskich uczelni. Pracowici i zdolni Polacy to doskonały materiał na studenta czy naukowca, dlatego uniwersytety starają się jak najbardziej zachęcić ich do licznego przybywania.

Jedną z najbardziej wyróżniających się spośród 117 uczelni jest the University of Nottingham. Nie bez powodu gości on studentów z około 150 krajów świata. Uczelnia oferuje nie tylko studia licencjackie (tzw. Undergraduate), kończące się uzyskaniem tytułu Bachelor, ale także studia magisterskie (Postgraduate), zakończone certyfikatem Master of Science lub Master of Arts. Ci pierwsi nadal stanowią liczniejszą grupę, ale ‘masterzy’ coraz chętniej wybierają Nottingham jako miejsce do pogłębiania wiedzy.

Nic dziwnego – tu, bowiem mieści się jedna z najlepszych w kraju szkół biznesowych. Od kilku lat rosnące zainteresowanie budzą studia ekonomiczne , a nadal niesłabnącym powodzeniem cieszą się także magisterskie studia z zarządzania czy finansów. Mocnymi stronami uniwersytetu są również dziedziny takie jak psychologia, czy filologie.

Wśród grupy ‘postgradów’ z Nottingham Business School spotkałam Paulę, która zdecydowała się na wyjazd z Polski po ukończeniu licencjatu w Warszawie na kierunku marketing i zarządzanie. ‘Wyjazd do Anglii był dla mnie niemałym wyzwaniem, ale za nic nie zmieniłabym mojej decyzji o podjęciu nauki w Nottingham’, mówi Paula. Zapytana o to, jak ocenia poziom nauki, bez wahania odpowiada: ‘brytyjskie uczelnie są nastawione na rozwój studenta oraz zachęcenie go do samodzielnej i twórczej pracy. W Nottingham spotkałam światowej kasy wykładowców, którzy rozwinęli we mnie zdolność analitycznego i krytycznego myślenia.’

Nottingham to jednak nie tylko naukowe zagłębie środkowej Anglii. To także niezwykłe miasto, w którym każdy znajdzie coś dla siebie. Sklepy, restauracje, bogate życie nocne oraz ceny niższe niż na południu kraju sprawiają, że Nottingham to jedno z najbardziej lubianych miast studenckich. Tym, którzy chcieliby dołączyć do grona szczęśliwców już tu będących polecam czym prędzej zamówić broszurę informacyjną i rezerwować bilety :)

Pisanie wypracowań angielskich

Nie wiesz jak napisać wypracowanie po angielsku? Zastanawiasz się od czego zacząć przygotowując się do ich pisania? Zawarte w artykule porady pomogą Ci uświadomić sobie jak bardzo różnią się od siebie poszczególne rodzaje wypracowania, w szczególności na przykładzie listów.

Nie wiesz jak napisać wypracowanie po angielsku? Zastanawiasz się od czego zacząć przygotowując się do ich pisania? Zawarte w artykule porady pomogą Ci uświadomić sobie jak bardzo różnią się od siebie poszczególne rodzaje wypracowania, w szczególności na przykładzie listów.

Przede wszystkim powinieneś zapoznać się z zasadami pisania wypracowań takich jak listy formalne i nieformalne, recenzje, artykuły, rozprawki, ogłoszenia itp. Są między nimi ogromne różnice zarówno w stosowanych stałych zwrotach, jak i w stylu, przy czym można je zauważyć np. porównując dowolny list formalny z nieformalnym.

Sam schemat listów jest niemal identyczny - w prawym górnym rogu należy podać swój adres oraz datę, należy odpowiednio zacząć, zakończyć i podpisać list. W pierwszych zdaniach podaje się powód pisania i, w przypadku odpisywania, dziękuje się za otrzymany list. Następnie należy list rozwinąć, a na samym końcu podsumować go i ewentualnie zadać dodatkowe pytania.

Co w takim razie różni list formalny od nieformalnego? W liście formalnym, w przeciwieństwie do nieformalnego, nie wolno używać form ściągniętych (np. I'll zamiast I will), phrasal verbs, idiomów czy też języka potocznego. Musi on być pisany w 100% zgodnie z książkowymi zasadami, nie ma w nim więc miejsca na luźne pogaduszki. Listy formalne to w większości listy w sprawie pracy, spraw związanych ze szkołą, uczestnictwa w konkursie lub też reklamacji. Listy nieformalne pisane są do znajomych, więc można w nich sobie pozwolić na sporo swobody w stylu i słownictwie.

Tak jak w przypadku obu rodzajów listów zauważalne są duże różnice, tak samo każdy inny rodzaj wypracowania rządzi się innymi prawami - innym stylem, słownictwem oraz układem. Jeśli więc masz za zadanie napisać nowy dla Ciebie rodzaj wypracowania, zacznij od zapoznania się z poradami na ten temat, które znajdziesz w książkach i na stronach z kursami języków obcych. Możesz także podpytać na forach językowych o ewentualne wątpliwości.

Nie zapomnij sprawdzić jakie magisterskie prace dostępne są na prace-magisterskie.cba.pl